فلسفه آتش دردین زرتشت چیست وآیا درگاتها به آن اشاره شده است ؟

پرسش: 

فلسفه آتش دردین زرتشت چیست وآیا درگاتها به آن اشاره شده است؟

پاسخ: 

آتش یکی از پدیده هایی شگفت انگیز بودهاست که از زمانی که در اختیارگرفته شد تا امروز مَرتو (انسان) به آن نیاز فراوان داشته وهمچنان دارد، مرز بین توحش و تمدن به شمار آمده است. به همین انگیزه دارای ارزش و احترام ویژه ای است. ایرانیان از روزگار باستان در کنار سه «آخشیج» (عنصر) دیگر «آب»، «خاک» و «هوا»، «آتش» را نیز گرامی می داشتند به ویژه اینکه آتش را همچون موجود زنده ای می دانند که باید از او پرستاری کرد تا خاموش نگردد. آتش به اکسیژن، خوراک و شرایط ویژه نیاز دارد و کسانی که چوب یا سوخت به آتش می رسانند وهوا را از آن نمی گیرند از آتش«پرستاری» کرده اند و پرستندگان آتش بوده اند. ویژگی دیگر آتش این است که پاک کننده است ولی هیچگاه آلوده نمی گردد، آتش از زمان هوشنگ مهار گردید و در اختیار مرتوگان در آمد که داستان آن در شاهنامه فردوسی آمده است. سده ها پس از آن زرتشت که از اهمیت آتش آگاه گردید. شایسته ندانست تا مرتوگان را ازفروغ و گرمای آتش بی بهره نگهدارد. بنابراین نه تنها آتشکده ها را ویران نکرد بلکه روشنایی آتش را پایه پرستش سوی (قبله) پیروان خود قراد داد. چنانکه روشنایی خورشید و ماه و پدیده های دیگر نیز همین ویژگی را دارند. در گاتاها و بخش های دیگر اوستا از آتش به نام پرتوی از خداوند یاد شده است (آترش. پوتره. اهوره مزدا) و یادآوری کرده است که انسان  روشنایی و گرمای آن را درنهاد خویش استوار سازند. چنانکه حافظ نیز می فرماید: از آن به دیر مغانم عزیز می دارند \ که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست.